Ons verhaal.

Er was eens een Willem. Samen met Claudia, Jennifer (zijn lieftallige dochters) en Jeroen woonden zij in Terheijden.

Nog niet zo lang geleden had Willem zijn vrouw (Annemiek) verloren en samen met zijn gezin was hij druk bezig dit verlies te verwerken. Ieder op zijn of haar eigen manier. Zijn dochters zaten vaak achter internet. Willem had in zijn leven al veel wegen bewandeld, maar de digitale snelweg was misschien nog een beetje onbekend terrein.

Nieuwsgierig als Willem is, is hij gaan surfen op het net.

Willem kwam terecht bij een site op internet waar hij zich aanmeldde en regelmatig terug kwam.

Misschien wel om een lotgenoot te vinden, of gewoon om zijn verhaal kwijt te kunnen. We weten het eigenlijk niet precies en het doet er ook niet toe. Belangrijk is dát...

Aan de andere kant van de computer (of de kabel, wat je wilt) woont Dineke. Ook zij was alleen, alleen dan door een scheiding. Samen met Roel en Pim (haar zonen) woonde zij in Nijmegen. Haar twee dochters (Karen en Eefje) woonden ook in Nijmegen. Ook haar ex-man, Paul, woonde in Nijmegen. Zij hadden nog regelmatig contact en dat ging goed.

Maar Dineke, een gezelschapsmens dat ze is, had behoefte aan meer. Met de gedachte dat die twee grote lummels van zonen snel niet meer thuis zouden wonen en zij alleen achter zou blijven was nou niet bepaald het beeld wat zij voor ogen had. Misschien was een relatie niet wat zij in gedachten had, maar wellicht een leuke vriendschap?

Maar ja, waar kwam een vrouw van haar leeftijd nou nog een leuke knul tegen?

Haar werk, de harmonie, alles was leuk. Maar nergens was er iemand met wie het klikte….

Haar kinderen waren steeds regelmatiger op internet en regelden zo af en toe leuke ontmoetingen. Misschien was dat iets voor haar.

Zo gezegd zo gedaan. Ook zij schreef zich in bij een site. Het toeval wil dat dat dezelfde site was als Willem ook was gaan kijken.

Na een tijdje had Dineke zich in haar hoofd gehaald dat het toch niks zou worden zo met dat surfen op het net. Nog 1 keer kijken en dan houd ik er mee op, dacht ze.

Gelukkig….. dat ene mailtje van Willem (dat toevallig in haar mailbox zat toen Dineke voor de laatste keer keek) sprak haar zo aan dat ze terug mailde. Na wat heen en weer gemaild te hebben, werd het bellen….. en ja hoor, uiteindelijk, ook een ontmoeting.

Het klikte. En na zo een paar keer elkaar ontmoet te hebben werd er kennis gemaakt met de kids. Kerst in Terheijden vieren, frietjes eten met alle kinderen erbij in Nijmegen.

En, zo bleek, de kinderen van Willem en Dineke konden het gelijk goed met elkaar vinden.

Dineke en Willem bleven een hele tijd op en neer reizen. Dan weer een dagje in Nijmegen, dan weer met de trein richting Terheijden. Wat het allemaal niet echt gemakkelijk maakte was dat Willem veel moest werken en tot laat bezig was en Dineke geen auto had. Gelukkig mocht ze af en toe de auto van Paul lenen. Maar het bleef lastig. De afstand (zo’n 90 km, we hebben het even opgezocht) bleef een probleem en de twee bleven verliefd.

Een oplossing was snel bedacht. Alleen was de uitvoering ervan wat moeilijker.

Waar gaan we heen? Terheijden of Nijmegen. Of misschien helemaal ergens anders opnieuw beginnen met ons nieuwe gezin. En wil iedereen die erbij betrokken is wel verhuizen, zoja: fijn, zo nee: hoe gaan we dat oplossen?

Het werd Nijmegen. Een groot huis moest het zijn, waar 7 mensen konden wonen. In Brakkestein vonden ze zo’n huis. In de buurt waar Dineke is opgegroeid. Een mooi hoekhuis waar 7 mensen, misschien dan wel een klein beetje krap, maar wel fijn konden wonen.

En wat een huisraad (is dat nog een woord van deze tijd?)! van twee huizen vol moest nu 1 huis ingericht worden. Wat gaat weg en wat blijft? Voor de één een lelijk ding heeft voor de ander misschien een hele andere waarde. En dan voor Jennifer de belangrijkste vraag: hoe komen de fietsen van Terheijden naar Nijmegen?

Het was een heel geregel en een geklus. Maar na wat heen en weer gesjees, veel ritjes naar de stort en kleren vol met verfvlekken later was het dan zo ver. In de zomer van 2003 kwamen Willem, Claudia, Jennifer en Jeroen fietsend naar Nijmegen.

Dineke, Roel en Pim woonden al een tijdje in hun nieuwe huis.

De kamer van Jennifer werd blauw met Jim, die van Claudia roze met paars, die van Pim met NEC, die van Roel en Jeroen (ze werden roomy’s) NS-geel. De kamer van Willem en Dineke is gewoon een slaapkamer met veel spullen. De woonkamer werd knus en gezellig.

De badkamer kreeg een opknapbeurt, de keuken werd vernieuwd.

Het verhaal wil dat ze nog steeds in Nijmegen wonen. Claudia, Jeroen vd Berge en Roel dan wel niet meer op de van Deken- Gruenwaltstraat, maar nog steeds in Nijmegen.

Karen en Eefje wonen ook lekker (nog) in Nijmegen. Vaak komen ze bij elkaar. Niet altijd  allemaal tegelijk, dat is een boel geregel. Maar ze zijn allemaal met enige regelmaat te vinden in ‘hun’ huis.

Op 17 augustus gaan ze trouwen…die Willem en Dineke…..

En zo eindigt dit verhaal dan ook:

Ze leven nog lang en gelukkig!!