17 augustus 2004

De dag die Willem en ik uitgekozen hebben om elkaar het jawoord te geven.

Twee jaar geleden op diezelfde 17e augustus gingen de eerste mailtjes over en weer en dat was het begin van wat er vandaag gaat gebeuren.

Tien voor half twaalf op het stadhuis lijkt eenvoudig maar is het niet helemaal. Wat er allemaal moet gebeuren voor het zover is! Op de eerste plaats een nacht goed slapen, maar als ik zo om me heen informeerde was ik de enige bij wie dat gelukt was.

Om 8.30 uur was Karen present om de basis make-up aan te brengen. Na enig geharrewar tussen haar en de kapster was hiertoe besloten: eerst basis make-up, dan kapsel en vervolgens de laatste hand van Karen om het geheel af te maken.

Ondertussen druppelden de eerste gasten binnen en werd ook de rest van de familie wakker.

Gezellig sfeertje…koffie, broodjes (gesmeerd door Maartje), lekkere geurtjes en een heleboel haarlak. Maar…het moet gezegd…het resultaat was er naar.

Willem had ondertussen de auto toch maar even door de wasstraat gehaald en het bruidsboeket en corsages opgehaald. Henk, de fotograaf, draaide al om ons heen en flitste op de meest on- en verwachte momenten om een en ander op de gevoelige plaat vast te leggen.

Hoe zat dat ook alweer met die corsages??? omhoog, omlaag????

Iedereen was op tijd klaar en zo konden we toch op tijd vertrekken naar het stadhuis. Omdat we na de plechtigheid nog even koffie wilden gaan drinken bij de Waag hebben we de parkeerontheffing voor de binnenstad niet gebruikt en de auto’s meteen in de parkeergarage gezet.

Daarna moesten we dus een wandeling door de binnenstad maken

.  De weergoden waren, en bleven, ons goedgezind. 

En dan de trouwplechtigheid zelf. Mevrouw de Bont maakte er een mooie ceremonie van. 



     
Jennifer was gelukkig de ringen niet vergeten! 

  
Eefje trad op als DJ en Roel brak de spanning door een toespraak te houden waarbij de tranen rijkelijk vloeiden. Het was een beetje Hans Teeuwen en een beetje Roel, dus de tranen.... waren niet van ontroering!  

Natuurlijk waren er bijzondere getuigen genoeg, maar Angelique, Annie en Fons hadden we speciaal uitgezocht.

Restaurant de Waag had op ons (en nog een paar mensen) gerekend en daar hebben we dan ook lekker kunnen genieten van een koffie/taart buffet. Fijn dat er zoveel mensen naar het stadhuis gekomen waren. Ook Ilona, Erik en Mariska….iets te laat voor het stadhuis maar….WEL aanwezig. Echt hartstikke leuk!!!!!!!!!!!

En dan naar Niel (Duitsland) met kinderen, aanhang, vaders, moeders, schoonouders, getuigen en niet te vergeten Maartje voor de regie en algehele leiding over drank en spijs.

In Niel staat een mooi landhuis waar we anderhalve dag hebben doorgebracht.

En ja…wat moeten we daar van zeggen… De foto’s zullen voor een deel voor zich spreken.

Er waren hapjes, drankjes, we hebben  gekletst, gelachen en ’s avonds genoten van een heerlijk buffet. 

Extra leuk en verrassend was het bezoek van Priscilla en Rory. Voor hen een buitenlandse debuut en voor ons een ontroerend optreden. Ze hadden de tekst van hun repertoire wat aangepast …Verliefd, verloofd, getrouwd werd: Verliefd gelijk getrouwd! En dat maakte het geheel wel heel persoonlijk.

Ook de komst van Ed en Antoinette met vijfentwintig djembé trommels was voor de meesten een verrassing.      Tot ver in de omtrek was het te horen, de buurt vond het prachtig en we weten zeker dat oma Nelleke er nog regelmatig aan terug zal denken (ze had de volgende dag namelijk blauwe plekken op haar handen!).

Voor de rest werd er wat gedronken....de witte wijn was niet aan te slepen (vooral voor de dames boven de 60),

ook whisky malt werd door de kenners ontdekt. En oma Nelleke...een tia maria bij de koffie....?? "Nee....of toch?"

"He, dat spul is echt wel lekker!"  En Breezers voor Sonja (heeft er echt maar 1 op hoor Lia en Jan!) en Jennifer.

Gelukkig bleef iedereen slapen en konden we gewoon ons gang gaan.

Het klapstuk van de avond was wel het aanbieden van het kado namens de kinderen.

Pim deed een inleidend woordje.  

Heel relaxed en vlot van de tong, zoals we hem doorgaans alleen meemaken als NEC gewonnen heeft. In het grote pak wat we kregen aangeboden zat een prachtige foto van Eefje, Karen, Roel, Claudia, Jeroen, Pim en Jennifer. Hulde aan de fotograaf die van zo'n zooitje ongeregeld zo'n foto kan maken!

Maar dat was nog niet alles....we mogen ook nog 2 nachten naar Normandie om in een prachtig kasteel als koning en koningin verwend te worden. Een mooie tegenhanger van Noorwegen. Het zal ons op de been houden als we na een lange tocht doodmoe en nat in ons tentje kruipen.

Maar het meest orginele is toch wel deze website. Als modern digitaal surf-paar mag dat eigenlijk niet ontbreken...en nu hebben we er dus een. WWW.achterdewolken.nl mag wat ons betreft door iedereen gebruikt worden. Laten we er maar een familie/vrienden pagina van maken!

Wij zullen hem ook regelmatig bijwerken dan kunnen jullie van alles op de hoogte blijven.

Zo werd het later en later en begonnen mensen af te haken. We vertellen niet wie er het eerst naar bed ging maar Pa K. hebben we zo'n beetje als laatste met zachte dwang naar boven moeten leiden. Hij vond het allemaal reuze gezellig en was bang dat zijn derde oog iets zou missen!

Boven op de slaapkamer wachtte ons nog een verrassing, niet te beschrijven dus hier moeten de foto's hun werk doen.

 

Echt heel leuk maar hier stopt het verhaal van 17 augustus want wat er zich achter die deur die avond nog heeft afgespeeld is natuurlijk heel prive. Alleen de geluiden waren te horen en die leken nog het meest op:  SNURKEN!

De volgende ochtend stond om 8.15 uur backer Derks aus Kranenburg op de stoep met 75 heerlijk verse broodjes.

Voor sommigen was de lucht alleen al genoeg om uit bed te komen (voor de anderen was een emmer water nodig!).

Een heerlijk ontbijtje konden we wel gebruiken. Ook dit keer klopte de tafelversiering weer met de servetjes (met dank aan Willem) en voor sommigen werd een kater bestreden met een paar gebakken eieren met spek.

 
Het was heerlijk, het was prachtig maar...aan alles komt een eind dus....even met z'n allen de handen uit de mouwen en 3 kapotte glazen en een kapotte theepot later konden we op weg naar huis.
 
Het "handen uit de mouwen" ontaardde hier en daar in een kussengevecht...

Iedereen was moe (maar voldaan, zoals dat heet), zo moe dat de doos drank te zwaar was voor Henk en op straat belandde. een forse alcoholwolk zorgde er voor dat de hele buurt een paar dagen heeft lopen zingen door de straat!!!!

Al met al een heel geslaagd feest. Voor ons een byzondere trouwdag, precies zoals we het ons hadden voorgesteld en waar we met warmte aan terug denken.

Bedankt allemaal voor jullie aanwezigheid, kaartjes, kado's, bloemen. Het was grandioos!!!!!!!!!!!!!
---------------------------------------------------------------------------------------------
Hieronder volgt en verslag van de huwelijksreis. Veel plezier met lezen!

Hallo allemaal,

Op de eerste plaats hartstikke leuk dat deze site zo druk bezocht wordt en dat iedereen er ook gebruik van maakt.

Ook tijdens onze reis is er druk meegeleefd! Toen we net thuis kwamen begaf onze harde schijf het (van de computer dan hè!). Gelukkig was Arnold in the house en na anderhalve dag hard werken is alles weer toppy!!

Jullie hebben vast al begrepen dat we een fantastische tijd hebben gehad in Noorwegen. ECHT een droomvakantie. Heerlijk met z'n tweëen in een prachtig land. We hebben 9 dagen over de Hardangervidda gezworven, een grote hoogvlakte in zuid Noorwegen waar je dus al die tijd kunt lopen zonder een mens tegen te komen. De telefoon heeft al die tijd geen bereik dus je bent op jezelf, je partner en de natuur aangewezen. En...laat ik nu maar meteen eerlijk zijn de eerste twee dagen vloog me dat behoorlijk aan, wat als...en als..... en als...., ik kreeg het niet uit mijn hoofd. Maar na 2 dagen was dat over en hebben we een mooie maar zware tocht gemaakt. De eerste 5 dagen hebben we zelf onze weg gezocht, dus niet over aangeven paden maar 'cross-country'. Je weet dan dus ook niet wat voor obstakels je tegenkomt. Dat ene blauwe lijntje op de kaart is de ene keer een onbeduidend stroompje maar een kilometer verderop een kolkende rivier. We hebben ze allemaal gedaan, tot onze lies in het water gestaan, er zelfs helemaal ingelegen, geklommen over rotspartijen, door moeras van de ene graspol naar de andere gesprongen.

Elke avond, als we warm en droog in ons tentje zaten heb ik wat aantekeningen gemaakt. Die wil ik op deze pagina gaan uitwerken, dus er zal steeds een stukje bijkomen.

Als je het leuk vind...lees mee....beleef een stukje mee...maar nog beter....als je de kans hebt:      Noorwegen...and nothing else matters!!!

DAG 1:   vrijdag 17 september

Eindelijk is het zover. We gaan vertrekken. De afgelopen dagen zijn we druk geweest met de voorbereidingen maar nu staan de rugzakken ingepakt, is voor het thuisfront alles geregeld (Eefje en Oma van Keeken komen deze weken hier in huis...heerlijk wat een vertrouwd gevoel!) en kunnen we dus gaan.

Om 4.00 gaat de wekker, even een snel ontbijtje en dan de auto inpakken en wegwezen. Eefje kwam er zelfs haar bed voor uit en heeft ons tot de hoek nagezwaaid. We gaan op weg naar Kiel in Duitsland, daar vertrekt onze boot, een gigantisch schip van Color Line, om 13.30 uur om ons naar Oslo te brengen. De reis gaat voorspoedig en daardoor zijn we veel te vroeg in Kiel en hebben dus tijd om nog even wat te shoppen en (na veel gezeur van mijn kant) gingen we ook even koffie drinken.

De reis duurt zo'n slordige 20 uur en dus hebben ze iets bedacht om die tijd een beetje leuk door te komen. 4 restaurants, een casino, een bioscoop, allerlei artiesten die komen optreden (Andre Hazes had afgezegd) en natuurlijk...de Tax-Free shop. We hadden een mooie hut met toilet en douche dus tot nu toe was alles prima in orde. Heerlijk gegeten in een van de restaurants en 's avonds (als enigen) nog een filmpje gepakt. King Arthur heette de film maar de verhaallijn was zo warrig dat we er na een uurtje niks meer van begrepen, of misschien waren we gewoon te moe!  We hebben achter op het dek, in de motregen, nog samen een flesje wijn gedronken en zijn toen naar bed gegaan. Een gek idee om met honderden mensen en evenzoveel auto's, vrachtauto's enz. op zee rond te dobberen. Het was geen buitenhut dus we zaten ergens in het hart van het schip en hadden geen raam maar we hebben heerlijk geslapen.

ZATERDAG 18 september

's Morgens stond er een heerlijk ontbijtbuffet klaar. Verse broodjes, vlees, kaas, eieren, spek, wafels, yoghurt, muesli, vers fruit en wat je verder maar bedenken kunt. Dus: niks hardkeks en jam uit een tube, nog maar even heerlijk genieten.

Op het voordek kijken we hoe de boot het Oslo fjord binnen geloosd wordt. Een prachtig gezicht. Als de boot aanlegt staan we in no time in het centrum van Oslo. Mooie stad, schoon en alles ademt een relaxte sfeer uit. We hebben een paar uurtjes om een beetje Oslo te 'proeven', we halen eerst geld, kopen kaarten om naar huis te sturen en....halen weer geld! Laten we het daar maar meteen even over hebben, Noorwegen is een duur land, al zei een verkoper later tegen ons; "sinds de Euro schrikken mensen niet meer zo van de prijzen in Noorwegen".

Na een bezoek aan het "Vigeland-park" (prachtig, echt de moeite waard!!!!!) gaan we dan eindelijk op weg naar het beginpunt van onze tocht. Bij het plaatsje Rauland ligt een stuwmeer en we hebben bedacht om daar onze auto voor een dag of negen te parkeren. Het weer is minder mooi aan het worden, het is niet koud maar het regent aan een stuk door.

Toen we het stuwmeer hadden gevonden hebben we ons omgekleed in onze hiking-kleren en was het moment daar: vertrekken met de rugzak om en nog even omkijkend naar de auto, toch een beetje een raar moment, wanneer en hoe vinden we de auto terug .... maar het gevoel van "YES, het gaat beginnen" overheerst. Van mijn collega's had ik een sliert conservenblikjes 'pas getrouwd' gekregen om achter de rugzak te hangen en dat hebben we ook gedaan maar na een paar meter bleek al dat dat geen haalbare kaart was (sorry Hoogeveldters).

Het is inmiddels 17.45 uur en het is dan ook de bedoeling om een paar uurtjes te lopen en dan de tent op te zetten. Het regent pijpestelen, maar dat kan ons (nog niet) schelen, we zijn op weg! We gaan eindelijk de tocht maken waar we al meer dan een jaar over praten. We hebben nu ook nog een pad en zitten nog een beetje in de bewoonde wereld. Die nacht slapen we voor het eerst in de tent in onze nieuwe slaapzakken die we lekker aan elkaar kunnen ritsen en zijn wat ze beloven: heerlijk warm!

Menu van de dag: Beef Shanghai, met de laatste verse spullen (prei, gehaktballetjes, taugé).

ZONDAG 19 september

Om 7.00 uur zijn we wakker, we maken eerst ontbijt: hartkeks met jam en koffie! (gelukkig niet zo uitgebreid als op de boot anders moest ik hier zoveeeeeeel opnoemen!). We wachten even of het weer beter wordt, het regent nl. nogal, dat is niet het geval dus breken we op en gaan lopen. Het is weer even wennen aan de zware rugzak en het lopen in de regen maar...het is ook af en toe droog en het lopen gaat steeds beter. Ik ben een paar keer flink gevallen en zit al meteen tot aan mijn knie in de modder vast. We zitten nog onder de boomgrens en moeten op zoek naar een pad, of een andere mnier om 'hogerop' te komen en de eertse uitloper van de Hardangervidda te vinden. Dat valt niet mee, wat we wel vinden zijn bosbessen en die plukken we dan ook volop! En dan...vinden we een pad, iemand heeft bedacht ons (en een paar anderen) de weg naar de vidda te wijzen. We gaan de berg op en staan dan buiten adem op de berg en kijken voor het eerst over de wijdse vlakten, we zijn er allebei een beetje stil van.

Menu van de dag: salade-geroosterde pijnboompitten-tonijn (heeft Willem voor gezorgd!!!!!) en daarna nog aardappelpuree met prei en gehaktballen.

 MAANDAG 20 september

Ik heb zo goed als niet geslapen, het heeft de hele nacht gestortregend en gestormd. Ongelooflijk wat zo'n tent kan hebben. Enfin, niet veel geslapen, er spookt ook van alles door mijn hoofd....

Met flinke hoofdpijn word ik wakker, het lijkt geen migraine maar ik neem toch een tablet, ik wil er van af. Willem kwam op het lumineuze idee om koffie te zetten en wat denk je...het was gewoon ordinair caffeine gebrek. Toch eens na gaan denken over deze verslaving. Maar goed, ik voel me weer beter en we gaan opbreken. Later dan we bedacht hadden. Het is 1.45 als we echt gaan lopen. Het is koud en het regent aan een stuk door. Na een half uur komen we bij een riviertje, niet heel erg breed, niet erg heftig stromend maar toch aanlokkelijk genoeg voor Willem en mij om er een duik in te nemen (of vielen we er in??!). We waren al nat van de regen maar nu waren we echt drijf! Dit is niet echt leuk, het wordt ook nog mistig. Het terrein bestaat uit rotsen, mos, moeras (je hopt dan van de ene graspol naar de andere, dat gaat bijna altijd goed!) en rivieren. Soms ga je tot je knieen in het water, dat went gauw genoeg. Na de eerste rivierdoorsteek op zaterdag zijn onze voeten niet meer droog geweest. De droge sokken bewaar je voor 's avonds in de tent maar de natte dus voor 's morgens.

Het wordt mistig en koud, zo koud dat we om 14.30 uur bijna besluiten om de tent weer op te zetten om niet onderkoeld te raken. We lopen toch nog maar even door. En dan....in de verte zien we een hut. We hadden er al enkele meer gezien maar die waren dicht. Als deze toch eens.......YES!!!!open!!!

We kunnen vuur maken in de houtkachel, alles drogen en in een bed slapen. Lekker droge kleren aan, koffie gezet en toen kwam Willem met eigengemaakte Tom Poucen. Heerlijk!!!!!!!!!!!!

Menu: Pannenkoeken.

DINSDAG 21 september

Heerlijk geslapen in een bed, alle spullen gedroogd dus we kunnen weer. Vandaag het laatste telefooncontact gehad met het thuisfront. Oma van Keeken was blij ons te horen en ze zei: Wat hebben 2 verliefde mensen nou nog meer nodig dan een hutje en een houtkacheltje....nou wat dacht je van droge lucifers!! Ontbijten doen we met de laatste Tom Poucen. We bestuderen eerst nog de kaart voor de route van de komende dagen. Nu we geen telefoon bereik meer hebben valt de spanning van me af, natuurlijk heel onlogisch maar het was zo!. Het "we gaan het gewoon doen" gevoel overheerst weer en we hebben er zin in. Buiten is het koud maar droog. Het waait behoorlijk. Dan zien we ze voor het eerst: honderden rendieren. Een machtig gezicht, dat vinden zij niet van ons; zo gauw ze ons in de gaten hebben zijn ze weg, ook dat is mooi om te zien. Vooral de mannetjes met zo'n groot gewei, heel imposant.

Veel door het moeras gehopt vandaag. We komen bij een rivier die te heftig en te diep lijkt maar ja...we moeten er wel over. We doen onze broek uit en maken de rugzak bij de heupen los (mochten we er in vallen dan kun je hem makkelijker af doen) en houden elkaar vast. Om de beurt zoeken we een stabiel plekje om dan de ander te helpen. Dat is een goed systeem, dat gaat ons de komende dagen nog vele malen meer lukken!

Eindelijk komen we bij OrmetjØnn vatnet (meer), het einddoel van deze dag.

menu: Bami met pindasaus. Nu nog een portje en dan lekker slapen!!!!!

WOENSDAG 22 september

We staan lekker vroeg op vandaag. Om 9.15 uur zijn we klaar om te gaan. Dat kan als je niet hoeft te douchen, niet hoeft te denken...wat zal ik vandaag eens aandoen ...en geen broodjes hoeft te smeren. Vanmorgen lag er ijs op de tent, het had gevroren vannacht en dat was goed te merken, het was koud. Toch maar weer die natte sokken en schoenen aan. Ik heb ijskoude voeten, Willem bevroren handen maar de zon schijnt en de enige manier om warm te worden (buiten de handwarmers van Mieke en Jos die we op het moment supreme nergens kunnen vinden!) is om te gaan lopen dus: off we go.

Het werd een zware dag, veel moeras en zo'n 2 uur langer gelopen dan de dag ervoor. We rusten te weinig. En eerlijk is eerlijk rond een uur of drie kreeg ik een enorme dip. Ik had er even geen zin meer in. De zoveelste rivier, een heftige, lag ons in de weg en ik was moe en nat en koud!Äf en toe dacht ik "waarom zijn we niet gewoon een dagje naar Amsterdam gegaan?" Willem heeft me gelukkig over dit dode punt heen geholpen en na een uurtje had ik het weer te pakken.

Rendieren zien we nu de hele dag. Soms ook van heel dicht bij.

Elke avond komt trouwens de juffrouw van het recreatieteam langs, ze heet Dineke en heeft allerlei spelletjes. Mens erger je niet, triviant, pokeren enz. Willem vindt er niks aan maar doet braaf mee.

Menu: notenrijst + stokjes sate (de saus is in de verkeerde tas beland dus die denken we er maar bij).

DONDERDAG 23 september

Vandaag hopen we het pad te vinden. Tot nu toe hebben we onze eigen bedachte route gevolgd maar nu denken we aan te kunnen haken bij een uitgezette route. Dat valt mooi tegen.  Het eerste deel is nog niet het officiële Hardangerviddapad maar wat erger is...het is niet te vinden. Telkens als we denken dat we iets hebben wat op een pad lijkt leidt het tot niets en moeten we weer terug. Het is ondertussen goed te merken dat we steeds westelijker komen. Het terrein wordt steeds ruiger, rotsachtiger (moeilijker goede kampeerplekjes te vinden) maar ook imposanter. Af en toe zien we ook besneeuwde bergtoppen.

Tegen de middag is het raak! We vinden het pad en dan gaat het snel. Nog wel even tot ons kruis in het water maar ook dat went. Wat ook begint te komen zijn de kwaaltjes. Willem z'n rugzak gaat het begeven en met wat kunst- en vliegwerk moeten we zijn schouderband verstevigen. Dat maakt dat de rugzak niet meer zo lekker draagt en hij rug- en schouderklachten krijgt. Mijn linkerknie, die vaker opspeelt bij overbelasting protesteert. Gelukkig hebben we onze huisapotheek en i.p.v. een dokter hebben we de bijsluiters en houden we onze gewrichten spieren zoet met diclofenac, naproxen en paracetamol.

Om 17.15 uur vinden we een goed plekje voor de tent en houden we het voor gezien. Het waait als een idioot, af en toe wordt de tent helemaal plat geblazen. Elke ochtend natte schoenen en sokken aan (in de andere volgorde natuurlijk) is echt niet tof maar.....'s avonds heerlijke droge sokken en kleren aan is echt super. We liggen dan op onze buik in de tent een potje te koken, (verplichte) spelletjes te doen en een neutje te drinken (bodempje port of likeur). Rond 20.30 uur vallen we dan als een blok in slaap.

menu: hutspot en een hamburger.

VRIJDAG 24 september

Het heeft behoorlijk gestormd vannacht. Willem had de tent helemaal vastgezet met keien en dat was maar goed ook. Het regent ook weer. Eigenlijk beginnen we een beetje te denken aan een kortere route, we kunnen afbuigen naar de weg (ook nog 2 dagen lopen) i.p.v. naar ons einddoel Lofthus gaan.

De tent opbreken is door de harde wind bijna ondoenlijk, alles wat buiten de tent komt wordt door de wind gegrepen dus we moeten zoveel mogelijk spullen in de tent inpakken of met keien  vastleggen. Als dat dan toch lukt en we zijn weer aan het lopen besluiten we toch om de route gewoon af te maken. Het weer wordt prima en we begrijpen eigenlijk niet meer waarom we gister ook maar gedacht hebben om de route te wijzigen! Vandaag staan er 4 zomerbruggen op het programma. Dat zijn bruggen, de naam zegt het al, die in het voorjaar worden aangelegd maar in het najaar...juist! weer worden afgebroken omdat door sneeuwval en water de bruggen vernield worden. Voor ons spannend om te zien of de bruggen er nog zijn of ....

De eerste twee bruggen zijn nog in tact. Dat scheelt tijd! Maar, je raadt het al, de andere twee waren al door ijverige Noren afgebroken. We wilden deze dag naar Litlos, waar we misschien een hut konden vinden, maar dan moesten we toch die 2 rivieren over. We draaien er eigenlijk ondertussen onze hand niet meer voor om. Natte voeten hebben we al bijna een week en gladde stenen, ook daar worden we niet meer warm of koud van. Het lukt ons dan ook en één van de hutjes is open. Het is prachtig weer geworden en we kunnen dus de tent en andere natte spullen lekker buiten drogen. Ik heb tot nu toe nog niet een keer mijn haren gewassen en dat geeft niks zolang je geen spiegel hebt maar in de hut hangt zo'n verdomd ding en dus wordt het tijd! Tenslotte heb ik de shampoo niet voor niks mee genomen. We maken een emmer warm water en daarmee wassen we elkaars haren!

Tegen 18.00 uur krijgen we bezoek. Van verre ziet Willem 3 heren aankomen. Ik even blij dat ik er weer een beetje toonbaar uitzie! Het blijken 3 groningse broers te zijn op weg naar hun zus in Lofthus. Ze gaan elk jaar een paar dagen met elkaar op pad. Yzebrand, Roelf en Jacob (kan het Groningser!) zijn 54, 58 en 62 jaar en draaien hun hand niet om voor zo'n tochtje. Niks overleg over wie neemt wat mee dus er is een overschot aan eten. Yzebrand tovert zelfs een pond campingboter uit zijn rugzak (voor 3 dagen), Jacob had ook al zoiets meegekregen van vrouwlief. De meegebrachte alcohol werd verdeeld en we hadden een hele gezellige avond.

menu: spagetti met rookworst (na 5 dagen lopen een heerlijke combinatie!!!!!!!)

ZATERDAG 25 september

 Oh....wat hebben we lekker geslapen. De broertjes vertonen ook al tekenen van leven en dus durven we de woonkamer/keuken/slaapkamer waar zij sliepen wel in te gaan. We ontbijten samen. Yzebrand biedt me een sneetje witbrood aan....en echt: lekkerder dan welk gebakje dan ook! Ik durf er zelfs een beetje boter op te doen, lekker voor mij en hij heeft weer minder gewicht in de rugzak.

Willen en ik gaan vertrekken, de hele dag voelen we een beetje de hete adem van die groningers in ons nek. We weten dat ze dezelfde route lopen als wij. We proberen ze nog af te schudden door af en toe briefjes met opdrachten neer te leggen. Zoals: Ga op zoek naar een gebakken ei, maar of ze daar in trappen!!!!!!!

De Harteigen komt in beeld, een karakteristieke berg die je al van een afstand ziet liggen. Heel donker van kleur en plat van boven. Mooi om te zien hoe zo'n berg dichterbij komt en er dan steeds anders uitziet. We lopen er omheen. Je kunt de Harteigen ook beklimmen, ik had dat graag gedaan maar ja, Willem kan dat niet meer op zijn leeftijd (haha). Het werd een lekker dagje, redelijk weer en steeds betere paden (niet te hard roepen want het kan zomaar anders worden). Om 15.00 uur zijn we bij een nieuwe hut: Torehyte, en ook deze is open. We beginnen er aan te wennen. Af en toe een heel klein beetje luxe is helemaal niet vervelend. In de hal staat een pallet met blikken fruit, perziken en ananas. En dan weet je wat je al dagen gemist hebt: iets zoets en frissig. Dus we vallen aan...heerlijk!!!!!

Na een uurtje komen de drie heren ook aanzetten en ook zei worden helemaal lyrisch van het fruit. Na ieder een blik te hebben verorberd zijn ze weer aanspreekbaar. Hun plan is om in de hut te eten en dan nog een paar uur door te lopen. Willem en ik hebben al besloten om in de hut te blijven, beter voor ons schema van de komende (laatste) dagen. Leuk om te zien hoe Yzebrand (62 jaar en nog nooit een fornuis gezien) aardappelpuree met mix voor gehaktschotel (zonder gehakt) klaarmaakt. Bruin en warm is het en wat hij dapper heeft klaargemaakt eten de andere twee dapper op. Roelf en Jacob doen nog een poging om ook in de hut te blijven maar Yzebrands wil is duidelijk wet en ze gaan.

Willem en ik gaan op zoek naar nog meer eten in de hut; nou dat is niet moeilijk: kasten vol met blikken en pakken. Je neemt waar je zin in hebt en laat geld achter voor de gebruikte spullen....heerlijk land!  Het wordt die avond een beetje van onszelf (boerenkool) en een beetje uit de kast (kjottkaker met brun saus (gehaktballen met jus). Echt waar eenmaal gegeten wil je niet anders meer (tenminste...na 8 dagen lopen en alleen maar droogvoer eten). We maken een plan voor de komende dagen. Zondag een lange dag, veel kilometers maken en vlak voor de afdaling naar Lofthus de tent nog een keer kunnen opzetten. De volgende dag kunnen we dan vroeg in Lofthus zijn zodat we dan kunnen gaan bedenken hoe we bij de auto geraken, die 160 km. verderop staat.

De plannen klinken goed he, maar in de bergen is niets wat het lijkt. Die ene berg die vanuit de verte onoverkomenlijk lijkt is bij benadering een heuveltje maar dat kan ook andersom. Zo ook met rivieren, een kolkende rivier geeft een paar meter verderop soms een makkelijke oversteek en ook dat weer andersom. Het weer doet daar niet voor onder, een prachtige zonnige dag zegt niks over de dag erna.

ZONDAG 26 september

We verlaten Torehytte op tijd, we hebben een lange loopdag gepland en spreken dan ook af vaker te rusten dan de voorgaande dagen. Dat bevalt goed. Elke anderhalf uur even de rugzak af, we nemen zelfs de tijd om soep maken. Alles is heel relaxt en we genieten met volle teugen. De diclofenac houdt onze knieën koest rustig al wordt het parcours steeds lastiger. We bereiken Helnaberg, en net nu we denken een goed pad te hebben gevonden raken we het weer kwijt. Gelukkig is Willem goed met kaart en kompas (thuis verdwaalt hij als hij 2 straten van huis is!) en we pikken dus de route weer op maar het wordt steeds moeilijker. Er zijn geen echte paden meer. We lopen over grote uitgestrekte gladde rotsen op zoek naar steenmanntjes (op elkaar gestapelde stenen die je de weg wijzen) en af en toe een rode T op een steen. We zijn al lang op weg maar doordat het weer steeds slechter wordt  en de kampeerplekjes schaarser besluiten we op een minuscuul stukje gras de tent op te zetten en het voor die dag voor gezien te houden. We hopen maar dat het morgen beter weer is zodat we Lotfhus op een redelijke tijd kunnen bereiken.

Ondertussen houdt het op met zachtjes regenen, het komt met bakken uit de hemel en het waait als een idioot. We proberen toch een beetje te slapen al lukt dat maar matig.

MAANDAG 27 september

Heel vroeg worden we wakker, ik heb een heel raar gevoel alsof ik zweef. Een hand op de grond leert me waar dat gevoel vandaan komt: er staat zo'n 10 cm. water onder de tent. We liggen op een waterbed. Het weer is nog net zo slecht maar ik wil hier weg. Als het water in de tent komt en de slaapzakken worden nat.....

Willem oppert nog even dat het slimmer is om in de tent te blijven tot het weer beter wordt maar in mij komt een oerkracht vrij...spullen inpakken en wegwezen. We doen het zo.

De rotsen, waar ik gister aarzalend overheen schoof zijn nu nog gladder maar ik loop er overheen alsof ik op straat loop. Willem heeft het koud, hij heeft niet de goede kleren aan en ook ziet hij weinig doordat hij zijn bril af moet zetten. Het is heel lastig om de weg te zoeken, de hagel striemt in ons gezicht en de tekens die ons de weg moeten wijzen laten ons regelmatig in de steek.                                         Wat de mooiste dag had moeten worden werd de heftigste (zelfs Willem vond het een lastige). We verwachtten toch wel stoelen langs de weg met mensen en bloemen en zo. Deze prestatie mag toch gerust vergeleken worden met de vierdaagse maar niks van dat alles. We staan boven op de berg en kijken uit over Lofthus en het aangrenzende fjord. Niet zoals op de foto want het is nog steeds slecht weer al is de wind iets gaan liggen en miezert het i.p.v. plensregen. Hierboven begint een waterval die honderde meters naar beneden klettert. Ons wacht nog de afdaling, als we de boekjes moeten geloven (en waarom zouden we dat niet) belooft dat nog zwaar te worden. 2 1/2 à 3 uur steil afdalen, ons blijft niks bespaard. De smalle paadjes zijn een modderzooi en regelmatig gaan we dan ook onderuit. Er komt geen einde aan, zo lijkt het maar tegen 2 uur komen we dan eindelijk in het dorp aan. Het eerste wat we zien is, onderaan de waterval, een klein kleuterschooltje. Het regent maar alle kindjes spelen lekker buiten. De Noren leven toch echt dichter bij de natuur dan wij.

We zijn moe, zitten onder de modder, we zijn nat en we zullen ongetwijfeld niet erg fris ruiken. Maar we hebben het gehaald; niks kortere route, niks; we blijven in de tent. Het lijkt wel of alle inspanningen van de laatste dagen en vooral de spanning van de laatste in een klap over ons heen vallen. Als we dan ook langs een huis komen met een taxi op de oprit begint Willem heel voorzichtig eens te polsen...."Wat zou dat nou kosten zo'n taxirit naar de auto?" , "dat kan wel eens 100 euro kosten, zou jij dat er voor over hebben?"  Een busrit van 160 km. en daarna nog 12 km. lopen naar de auto trekt me echt niet aan dus 100 euro, daar hoef ik niet over na te denken. We bellen eens aan om wat informatie te vragen. Voor de zekerheid doen we onze poncho's uit dat oogt beter. Er is niemand thuis dus lopen we toch maar door naar het centrum.

We gaan ons licht maar eens opsteken bij de plaatselijke supermarkt. Aardige Noren helpen ons uit de droom; de express bus is net weg en gaat pas weer vanavond. We gaan vandaag, op die manier, zeker niet in Rauland geraken. Wat nu, goede raad is duur (nu weten wij waar deze uitdrukking vandaan komt). Een van de opties is een taxi naar een grotere plaats verderop en daar de expressbus proberen op te pikken. We gaan het proberen. Iemand belt een taxi en wij duiken even de supermarkt in om wat broodjes e.d. te kopen. Onderweg heb ik bijna nooit honger gehad, we dronken wat water uit de rivier en af en toe een stuk chocola, maar nu we weer in de bewoonde wereld zijn past mijn maag zich weer razendsnel aan. Eten...en vlug een beetje. Er staan 3 mensen voor ons in de rij en dat zijn er eigenlijk 2 teveel!

We stappen in de taxi. Het blijkt dezelfde auto te zijn als die we onderweg waren tegengekomen. We raken met  de chauffeur aan de praat. "Hoever is het eigenlijk naar Rauland?"vragen we onschuldig..."en wat kost zo'n ritje nou helemaal?" Hij belt eens even met zijn vrouw en die helpt ons snel uit de droom. Zo'n ritje is ruim 160 km en kost, omgerekend, zo'n 250 euro. Willem en ik kijken elkaar aan...zullen we?? Het is onze huwelijksreis, we hebben 8 dagen bijna niks uitgegeven...meer argumenten hebben we niet nodig. De chauffeur biedt aan om ons voor 2000 kronen weg te brengen tot aan de auto. Het is een prachtige rit, urenlang langs watervallen, bergen en fjorden. Alleen is het koud, de taximan heeft de verwarming uitstaan. Het zal toch niet zijn omdat we een beetje ruiken naar 9 dagen wandelen in de regen en modder. Ik had het idee dat hij ons halverweg met liefde uit de auto had willen zetten maar hij heeft het niet gedaan. Bij 2000 kronen ging de teller op stop, ook al moesten we toen nog zo'n slordige 50 km.

De AUTO....hij stond er nog. Snel betalen en dan alvast droge en schone kleren aan. Is het de spanning of weer ordinair gebrek aan caffeine maar ik krijg ineens vreselijke hoofdpijn. Willem gaat voor het laatste en zet snel een kop stevige cappucino (wat een man hè!) en het helpt. Heeeeeeeeerlijk, ik voel me al meer mens. Nu nog een slaapplaats voor vanavond. We gaan voor een hytte, zo'n houten hutje op een van de vele campings. Campings zijn er genoeg maar het seizoen is voorbij dus in geen velden of wegen een beheerder te vinden. Bij de 2e camping spreken we 2 duitse jongelui. O, willen jullie een hutje, de sleutel zit gewoon op de deur, de beheerder komt morgen langs om af te rekenen.

Norway; I love it!!!!!!!!!!!11

Schoon, warm, droog en een lekkere fles wijn, het begint zowaar op een echte vakantie te lijken. Morgen gaan we alle spullen die nu lukraak in de auto gegooid zijn uitzoeken, drogen en weer netjes inpakken. Maar nu...nu gaan we een lekker glaasje en drinken en heeeeeerlijk slapen!

DINSDAG 28 september

De hele morgen zijn we bezig met onze spullen drogen en opnieuw inpakken. Het is prachtig weer. Een strak blauwe hemel. Er is verder niemand op de camping dus we laten tent en bijbehorende zaken lekker drogen op het gras in de zon. Het plan is om vandaag richting Stavanger te vertrekken, we moeten toch zo langzaam aan naar Larvik waar we donderdag op de boot gaan. We hebben allebei geen zin om daar aan te denken. We genieten nog van het prachtige land, het (nu) mooie weer en van elkaar!

We nemen kleine weggetjes en stoppen om de haverklap om weer een mooie dia te maken (daar gaan we jullie nog wel mee lastig vallen!) of om even lekker koffie, soep te maken of zelfs hamburgers te bakken. In Haugasund vinden we het wel weer genoeg. Morgen nemen we de veerpont naar Stavanger maar nu zoeken we weer een hytte. We weten nu hoe makkelijk dat gaat. We staan op een groot caravanpark aan een meer. 's Avonds zien we de zon ondergaan in het meer (ik zei toch dat het net een echte vakantie ging lijken!).

WOENSDAG 29 september

Stavanger...dat is een leuke stad! Een redelijk grote haven waar grote schepen aanmeren en ladingen matrozen en ander bootpersoneel loslaten om even de beperktheid van het schip achter zich te laten. Pubs, eettentjes en souvenirwinkels wisselen elkaar af in de straten die nog lijken te stammen uit de tijd van Charles Dickens. We genieten van alles wat we zien en gaan doen wat bijna iedereen hier doet; souvenirs kopen. Een lastig karwei, maar we willen toch niet met lege handen thuis aankomen dus gaan we op zoek en kopen braaf allerlei artikelen die ineens 2 keer zo duur worden als er NORGE op staat.   Nu nog even een flesje wijn halen, maar dat ging zo maar niet. Wijn meneer? Daarvoor moet u naar Odda. Oeps dat is zo'n slordige 40 km verderop. Alcohol wordt alleen verkocht in een Vinmonopolet en die zitten alleen in de wat grotere plaatsen.

's Middags weer verder 'en route'. Willem ontdekt op de kaart dat we nu wel erg veel tolwegen tegen gaan komen en aangezien de bodem van onze knip in zicht komt en omdat het vaak heel mooi is besluiten we kleinere wegen uit te zoeken. Nu zijn grote wegen in Noorwegen al niet zo groot dus kleine wegen zijn dan ook echt klein. Zo klein dat als je een tegenligger tegenkomt er een van de twee (waarom altijd ik???) een eindje achteruit moet rijden. Maar ja, het is voor niks en we hebben de tijd! Nou ja, voor niks. Wie schetst onze verbazing als we langs de (onverharde) weg ineens een knalrode brievenbus zien hangen met een bord "BOM" erop. Nou is bom in Noorwegen gelukkig geen bom maar TOL. Ja echt, om over deze weg te mogen moet er tol betaald worden. We hebben nog even gezocht naar de camera van Bananasplit maar uiteindelijk gewoon netjes betaald en doorgereden. Waarschijnlijk gaat die weg over particulier terrein en wil de eigenaar geld zien voor de onderhoud van zijn weg. Gelijk heeft hij.

Slapen in een tent hebben we nu ver achter ons gelaten. We worden zelfs wat kritischer als we op zoek gaan naar een hytte voor de nacht. In Evje keuren we de hutjes af. We kunnen de matrassen niet naast elkaar leggen en dat kan natuurlijk niet als je op 'honeymoon' bent.

Een uur rijden verder komen we een bord tegen dat aangeeft dat er een overnachtingsmogelijkheid is. Het blijkt een verbouwd kleuterschooltje te zijn wat verhuurd wordt aan groepen tot 8 personen. Voor een aangepast prijsje mogen wij er in. Het is niet duur, zei de eigenaar, want alles is er in. En met alles bedoelde hij ook alles!! Het huis was gewoon open (de sleutel was al maanden kwijt!). We wisten niet wat we zagen. Een prachtige kamer met een open keuken, helemaal ingericht tot en met een afwasmachine. Een houtkacheltje, een prachtige badkamer en een echt bed!!!!!!!

We eten spagetti met heerlijke salade en meloen na en drinken onze duurbetaalde wijn. Het wordt onze laatste nacht op het vasteland van Noorwegen.

DONDERDAG 30 september

Dit wordt echt onze laatste dag. We hebben tijd genoeg om in Larvik te komen dus we doen het kalm aan. In Porsgrun lopen we wat rond. Onderweg hebben we in heel wat hutten heel wat houtkachteltjes gezien en gebruikt. Thuis zijn we ook al een tijdje op zoek naar zo'n kacheltje waar je af en toe voor de gezelligheid een blok hout in kunt gooien (en aansteken natuurlijk). Dus we lopen eens een 'houtkacheltjeswinkel' in om eens te informeren naar prijzen. We raken aan de praat met een aardige verkoper die ons in goed engels zo'n ding probeert te slijten. Dat is niet nodig want we zijn allebei al verliefd op een Jotul kachel die daar staat en, je raadt het al, juist dat model is deze week in de aanbieding. We hebben het nog even over invoerrechten en belasting. We laten ons voorliegen dat we voor 1000 euro aan spullen in mogen voeren. Allebei weten we dat dat niet zo is maar we 'geloven' het en gaan overstag. Dit is dan ons laatste souvenir (en ons laatste geld) en we kunnen op weg naar huis.

De boot van Larvik vaart 's nachts naar Frederikshaven in Denemarken. 's Nachts slaap je en je kunt dan dus fris aan de laatste etappe beginnen.

VRIJDAG 1 oktober

Tegen acht uur zetten we wiel aan land. Wilden we gister nog best een week langer blijven, nu vind ik het ook wel weer fijn om naar huis te gaan en iedereen weer te zien. We zijn ook benieuwd hoe het thuis allemaal gegaan is. Onderweg bellen we toch nog maar even met onze Helpdesk (Karen) om te vragen hoe hard we hier eigenlijk mogen rijden. We weten dat snelheidsovertreders hier streng worden gestraft en daar hebben we geen zin in. Karen heeft het snel voor ons uitgezocht en nu weten we ook dat we de gordels om moeten (hadden we al) en de lichten aan (hadden we ook al). We rijden ieder 2 uur en stoppen dan even en wisselen van plaats. Dat gaat goed, de reis verloopt voorspoedig. Dit is allemaal niet meer zo spectaculair om te lezen he!

Denemarken lijkt een beetje op Groningen, weids, uitgestrekt maar vooral plat. Dat is even wennen!      Dan komen we bij de duitse grens....zouden we hier moeten stoppen. We hebben natuurlijk een (illegaal) kacheltje in de auto. Maar we hebben ons voor niks zorgen gemaakt; ze willen nog niet eens ons paspoort zien (en er staan zulke mooie fot's op!). In Duitsland mag de rechtervoet iets dieper op het gaspedaal. Het is over het algemeen niet druk op de weg dus we kunnen lekker doorkarren.

Ook de Nederlandse grens kunnen we zo voorbijrijden...YES, het is gelukt! Omdat we voor de thuisblijvers een lekker taartje mee willen nemen gaan we even van de snelweg af en kopen in Oldenzaal (!) 2 heerlijke taarten en dan ruiken we toch echt de stal. Nu willen we alleen nog maar zo snel mogelijk naar huis.

Heel raar om weer je eigen huis binnen te komen, het lijkt groter, wat ook kan komen doordat alles zo lekker schoon en opgeruimd was. Oma en Eefje,en wie weet wie nog meer, hadden zich behoorlijk uitgesloofd. Het hele huis zag er uit als om door een ringetje te halen, er stonden bloemen maar dat niet alleen. De logeerkamer had een metamorfose ondergaan. De rose muur was wit gemaakt en de rest van de kamer met allerlei accesoires aangekleed in de kleur van de andere paarse muur. Het resultaat was geweldig! Nu hebben we dus een mooie logeerkamer...dus wie wil komen....welkom! Het was echt een warm thuiskomen. Karen, Tom, Roel, Eefje, Arnold, Jennifer en Pim hebben zich op de taart gestort en wilden toch ook even alles weten over dat vallen in die rivier enz.

Oma en Eefje....we weten echt niet hoe we jullie moeten bedanken, op deze manier konden we met een gerust hart gaan. Als jullie in de toekeomst nog eens gaan verhuizen of een terras gelgd moeten hebben....we zullen er zijn!

Verder dank aan iedereen die zo met ons hebben meegeleefd. Leuk om te horen dat zoveel mensen dit verhaal gelezen hebben. Allemaal bedankt en wie weet...tot de volgende reis! In de tussentijd: blijf de site gebruiken dan ben je altijd op de hoogte van de laatste familie-perikelen.

liefs,   Dineke

Gelukkig hadden we taart bij ons want het thuisfront had er maar een (haha)